✬ [PDF] ✓ Le Petit Prince By Antoine de Saint-Exupéry ✹ – Tshirtforums.co.uk

Le Petit Prince pdf Le Petit Prince, ebook Le Petit Prince, epub Le Petit Prince, doc Le Petit Prince, e-pub Le Petit Prince, Le Petit Prince d9f4a1f9a35 Le Petit Prince Le Petit Prince Le Petit Prince Est Un Conte Philosophique Qui Sduit Pour Les Valeurs Qu Il Porte, Qui Se Transmet Et Se Partage De Gnration En Gnration Depuis Plus Deans Crateur De Liens Entre Les Gnrations, Les Hommes Et Les Continents, Le Petit Prince Est Galement Une Icne Du Dveloppement Durable, Un Acteur De La Paix Dans Le Monde, Et Un Dfenseur Des Droits De L Enfant UNLe Petit Prince WikipdiaLe Petit Prince FilmAlloCin Le Petit Prince Est Un Film Ralis Par Mark Osborne Avec Les Voix De Clara Poincar, Andr Dussollier Synopsis C Est L Histoire D Une HistoireC Est L Histoire D Une PetiteLe Petit Prince Tous Les Livres, CD, Disques, VinylesLe Petit Prince Est Une Ouvre De Langue Franaise, La Plus Connue D Antoine De Saint Exupry Publi EnNew York Simultanment Sa Traduction Anglaise, C Est Un Conte Potique Et Philosophique Sous L Apparence D Un Conte Pour Enfants Le Petit Prince Antoine De Saint Exupry Babelio Critique Du Soir,bonsoir Le Petit Prince C Est Un Grand Rve De Papier Qui Nous Emporte Dans Son Univers En Un Clin D Oeil C Est Un Monde Idal Duquel On Ne Voudrait Jamais Ressortir,pour Moi C Est La Foi Inbranlable De L Innocence Qui Prdomine Ce RomanComment Rsister Tant De Puret,tant De SimplicitLe Petit Prince Folio Junior Antoine DeThe Petit Prince Was Too Young To Understand Love, And Therefore, Went To See If The Grass Was Greener The Other Side Also, It Shows That Love Is In The Eye Of The Beholder, As When When The Little Prince Finds Himself In A Rose Garden, He Realises That His Rose Was Not Unique, So, He Become Sad, But This Discovery Also Gives Birth To A Sentiment Of Responsibility His Rose Was SelfishLe Petit PrinceAntoine De Saint Exupry Le Petit Prince Est Publi Leavrilpar Reynal Hitchcock En Franais Et En Anglais Sous Le Titre The Little Prince Mais Saint Exupry Ne Connaitra Pas Le Destin De Son Ouvrage Leavril , Il Quitte Les Tats Unis Pour Rejoindre Les Forces Franaises Libres En Algrie En France, Le Livre Est Publi Deux Ans Aprs Sa Mort Enpar Les Ditions Gallimard Il ExisteLE PETIT PRINCE Ebooks Gratuits Le Petit Prince Devina Bien Qu Elle N Tait Pas Trop Modeste, Mais Elle Tait Si Mouvante C Est L Heure, Je Crois, Du Petit Djeuner, Avait Elle Bientt Ajout, Auriez Vous La Bont De Penser Moi Et Le Petit Prince, Tout Confus, Ayant T Chercher Un Arrosoir D Eau Frache, Avait Servi La Fleur


10 thoughts on “Le Petit Prince

  1. says:

    *** For those who somehow have no idea about what happens in The Little Prince or cannot figure it out at a reasonable spot in the book, here is a warning - THERE WILL BE, as much as I hate applying this term to this incredibly famous classic that does not rely on Aha! moments to keep the readers' attention, SPOILERS! ****


    -----------


    'You do understand that the Little Prince died?' my mother asked as carefully and gently as only adults who know that loss of innocence can be crushing but is brutally necessary can do.

    'No, he didn't. He went back to his home planet and that stupid rose. It says so right here,' I replied with the comforting stubbornness of an eight-year-old.

    Later that night, I quietly reread the book and the sad truth clicked, and so did the belated thought that for all the gentle berating of adults in it, this strange and beautiful book was written by one of them and definitely for them, and not for me, and by luring me in with the beautiful pictures it pushed me just a bit further on the inevitable road to adulthood.

    Or so I see now.

    Back then, I decided to read the author's biography instead as a distraction from the thoughts that were trying to be a bit more grown-up than my heart cared for - I was the odd kid of a literature teacher mother, after all - just to learn that just after writing this book, Antoine de Saint Exupery died when flying his plane in a war to liberate his country, killed by adults who played a game of war, too dangerous and cruel. And that finally made me cry.

    And then I went back to the simple security of childhood.




    Then I grew up, inevitably, like most of us do. I learned to do my fair share of 'matters of consequence'. I learned the painful understanding of why certain vain but naive roses can hold such sad power over our hearts. I learned the comfort and longing of nostalgia, the fear of the crushing burden of loneliness, the understanding of fragile beauty of the world that can be so easily taken away at any moment. I became a grown-up, and I have to learn to reconcile my inner child with my outer age.

    "In the course of this life I have had a great many encounters with a great many people who have been concerned with matters of consequence. I have lived a great deal among grown-ups. I have seen them intimately, close at hand. And that hasn't much improved my opinion of them."
    Now, reading this intensely lyrical and mesmerizing book written by an ailing middle-aged adult far away from the country he loved in the middle of war-torn years, I am confronted with emotions that ruthlessly hurt, hidden in the deceiving simplicity of a (supposedly) children's story just like an elephant was hidden inside a boa constrictor - or was it simply a hat all along? - in the opening paragraphs of this book. I sigh and tear up, and try to resist the urge to pick up the golden-haired child that never stopped until he got answers to his questions and carry him away into safety. But I can't. Because if I do so, there will never be 500 billion bells in the stars, and we will never wonder whether the rose is still alive - and it needs to be, because we are responsible for those we have tamed.
    "But I was not reassured. I remembered the fox. One runs the risk of weeping a little, if one lets himself be tamed."
    This is not a book for children. It's for adults who remember being children and feel nostalgia for the simple comfort of childhood innocence but know they can never go back to it. Because they have met their Roses, and Foxes, and drank from a well with a rusty handle in the desert, and learned that a few thorns may not stand against the claws of a tiger. Unlike the Little Prince, they can no longer go back - but they can look at the night starry sky and laugh, and imagine that they hear an answering clear laughter.
    "In certain more important details I shall make mistakes, also. But that is something that will not be my fault. My friend never explained anything to me. He thought, perhaps, that I was like himself. But I, alas, do not know how to see sheep through the walls of boxes. Perhaps I am a little like the grown-ups. I have had to grow old."



    'What makes the desert beautiful,' said the little prince, 'is that somewhere it hides a well.'


  2. says:

    The next asteroid the Little Prince came to was inhabited by a Quiz Addict. He sat hunched in front of his laptop, and barely looked up when the Little Prince greeted him. There was nowhere else to sit, since the whole asteroid was covered in books.

    "Good morning!" said the Little Prince.

    "I'm sorry, I don't have time to talk to you," said the Quiz Addict. "I am very busy. Wait. In Twilight, what color was Edward's car?"

    "I don't know," said the Little Prince. "I have never read this book Twilight."

    "I think it was blue," said the man. "Damn! I was wrong. Silver. In Twilight, who joined the Cullen family first?"

    "I told you," said the Little Prince, "that I haven't read this book. But it must be an interesting book if you answer questions about it all day long. I would very much like to read it."

    "It is the stupidest book ever written!" said the man.

    "Then why do you answer questions about it all day long?" asked the Little Prince.

    "Because if I don't," sighed the man, "then my friend on asteroid B451 will get ahead of me. "He has read the whole series. Luckily, he hasn't read Harry Potter and the Deathly Hallows."

    "When you have finished the Quiz," asked the Little Prince, "I hope you will be able to read some of these books you have around you? I notice that you have had Atonement on your to-read list for the last six months."

    "It is a Never-Ending Quiz," answered the man. "In Twilight, what color was Edward's car?"

    "I believe you said silver?" answered the Little Prince politely.

    "Thank you," muttered the man. "Yes! You were right. I should have known that."

    "I'm sorry, I must be going," said the Little Prince. And he went on his way, thinking that grown-ups were very, very, very strange.


  3. says:

    We are all children in adult bodies. Yes we are, don't think we aren't for one moment. The fact that we WERE, indeed, children, is a huge part of each of us. It is possible to shed a few appreciative tears on every page of this book if you entertain the thought that the pilot IS The Little Prince. Maybe you won't think that--maybe you'll have your own take on the book---that's the magic about it. This book is translated to English from French. If you understand and/or appreciate French, the deliciousness of that fact can affect you in addition to the sweet storyline itself. The book won't even take you a whole day to read. Consider honoring the Little You that still remains, and resides within you, and read this salute to childhood, to innocence, and to you. It just takes a 'Little' imagination and bravery.


  4. says:

    Great observations, but personally I think it's overrated. It practically begs the reader to come to the conclusion that if you don't "get it" it's your own fault because you're a "grown up, and only kids can see what matters." It's heavy handed, clumsily executed observations on what's important in life. It's not wrong by any means, but it's kind of pseudo-intellectualist.

    I'm going to go with a literal interpretation of the plot, because it's more fun that way:

    A man crashes his plane in the desert, hallucinates a small alien boy that teaches him philosophical lessons, invents a history for him, finds a well just in time to stave off dehydration, as he re-hydrates, his hallucinated alien friend kills himself and disappears, he fixes his plane and flies home and is sad about it, but feels blessed for the experience as it has changed him.


    Ready for the moral? It's really simple:
    "It is the time you have wasted for your rose that makes your rose so important." Or in other words, spend your time developing relationships, don't worry so much about the things, they're not important, it's the time you spend and how you spend it that is.

    That's a nice philosophy, I get it.


  5. says:

    574. Le Petit Prince = The Little Prince, Antoine de Saint-Exupéry

    The Little Prince, first published in 1943, is a novella, the most famous work of French aristocrat, writer, poet, and pioneering aviator Antoine de Saint-Exupéry.

    The Little Prince is a poetic tale, with watercolor illustrations by the author, in which a pilot stranded in the desert meets a young prince visiting Earth from a tiny asteroid.

    The story is philosophical and includes social criticism of the adult world. It was written during a period when Saint-Expiry fled to North America subsequent to the Fall of France during the Second World War, witnessed first hand by the author and captured in his memoir Flight to Arras.

    I haven't read anything like this before. This book is very intelligently written.

    عنوانها: شازده کوچولو؛ مسافر کوچولو، شهریار کوچولو و عنوانهای دیگر - آنتوان دو سنت اگزوپری (امیرکبیر و ...) ادبیات؛ تاریخ نخستین خوانش در ماه می سال 1982 میلادی، سال 1994؛ سال 2001 میلادی و ماه نوامبر سال 2006 میلادی

    با این عنوانها چاپ شده است: شازاده‌ بچکۆله‌ - مهتاب حسینی در 100 ص؛ ش‍ازاده‌ چ‍ک‍ول‍ه‌ - کردی مترجم مصطفی ایلخانی زاده در 154 ص؛ با همین عنوان ترجمه آرش امجدی در 136 ص؛ با همین عنوان وهاب جیهانی در 119 ص؛ شازده وه شله - کردی با ترجمه کورش امینی در 96 ص؛ شازایه توچگه - کردی ترجمه محسن امینی در 127 ص؛ شازده چکول - کردی میلاد ملایی در 54 ص؛ شازده کوچولو مترجمها: شورا پیرزاده در 99 ص؛ محمد قاضی در 113 ص بیش از شصت چاپ دارد؛ ابوالحسن نجفی در 117 ص؛ بابک اندیشه در 106 ص؛ احمد شاملو در 103 ص بارها چاپ شده؛ فریده مهدوی دامغانی در 316 ص؛ مصطفی رحماندوست در 127 ص ده بار چاپ شده؛ اصغر رستگار در 101 ص؛ دل آرا قهرمان در 96 ص؛ حسین جاوید در 120 ص؛ ایرج انور در 140 ص؛ سحر جعفری صرافی در 160 ص؛ مهرداد انتظاری در 87 ص؛ کاوه میرعباسی در 112 ص؛ رضا خاکیانی در 110 ص؛ فرزام حبیبی اصفهانی در 112 ص؛ مرتضی سعیدی در 120 ص؛ مجتبی پایدار در 119 ص؛ رضا زارع در 120 ص؛ پرویز شهدی در 128 ص؛ محمدرضا صامتی در 112 ص؛ محمدعلی اخوان در 105 ص؛ جمشید بهرامیان در 148 ص؛ هانیه فهیمی در 120 ص؛ رامسس بصیر در 104 ص؛ سمانه رضائیان در 104 ص؛ غلامرضا یاسی پور در 96 ص؛ مریم صبوری در 192 ص؛ حسین غیوری در 170 ص؛ مهسا حمیدیان در 51 ص؛ میلاد یداللهی در 102 ص؛ مهری محمدی مقدم در 96 ص؛ زهرا تیرانی در 103 ص؛ لیلاسادات محمودی در 164 ص؛ محمدجواد انتظاری در 120 ص؛ غزاله ابراهیمی در 128 ص؛ مریم خرازیان در 120 ص؛ مدیا کاشیگر در 136 ص؛ محمدعلی عزیزی در 152 ص؛ الهام ذوالقدر در 189 ص؛ فاطمه نظرآهاری در 136 ص؛ زهره مستی در 128 ص؛ حمیدرضا غیوری در 98 ص؛ اسدالله غفوری ثانی در 116 ص؛ شادی ابطحی در 152 ص؛ محمدتقی بهرامی حران در 104 ص؛ محمدرضا صامتی در 176 ص؛ محمدرضا محمدحسینی در 112 ص؛ فهیمه شهرابی فراهانی در 131 ص؛ بهاره عزیزی در 120 ص؛ مولود محمدی در 143 ص؛ شهناز مجیدی در 184 ص؛ هانیه حق نبی مطلق در 111 ص؛ سعید هاشمی در 96 ص؛ سمانه فلاح در 96 ص؛ حمیدرضا زین الدین در 120 ص؛ شبنم اقبال زاده در 88 ص؛ رضا طاهری در 72 ص؛ فاطمه امینی در 220 ص؛ محمد مجلسی 142 ص؛ بهزاد بیگی در 112 ص؛ با عنوان: شاهزاده سرزمین عشق، چیستا یثربی در 54 ص؛ با عنوان: شاهزاده کوچک: مریم شریف در 112 ص؛ هرمز ریاحی در 99 ص؛ با عنوان: شاهزاده کوچولو؛ شاهین فولادی در 120 ص؛ علی شکرالهی در 148 ص؛ با عنوان: شهریار کوچولو: احمد شاملو در 103 ص؛ با عنوان: مسافر کوچولو: فائزه سرمدی در 58 ص؛ علی محمدپور در 12 م؛ با عنوان: نمایشنامه شازده کوچولو: عباس جوانمرد در 97 ص؛ با عنوان: شازا بووچکه‌ له‮‬‏‫: رضوان متوسل؛
    موسسه انتشارات نگاه، چاپ دوم این اثر را با عنوان: «شهریار کوچولو» و برگردان روانشاد: احمد شاملو در سال 1373 هجری خورشیدی منتشر کرده است

    نقل از متن: ...؛ اما سرانجام، پس از مدت­ها راه ­رفتن در میان ریگ­ها و صخره ها و برف­ها، به جاده­ ای برخورد. و هر جاده ­ای یکراست می­رود سراغ آدم­ها. گفت: سلام. و مخاطبش: گلستان پر گلی بود. گل­ها گفتند: سلام. شهریار کوچولو رفت تو بحرشان. همه ­شان عین گل خودش بودند. حیرت­زده، ازشان پرسید: شماها کی هستید؟ گفتند: ما گل سرخیم. آهی کشید و سخت احساس شوربختی کرد. گل­ش به او گفته بود که از نوع او، تو تمام عالم تنها همان یکی هست، و حالا پنج­هزارتا گل، همه مثل هم، فقط در یک گلستان. فکر کرد: اگر گل من این را می­دید، بدجوری از رو می­رفت، پشت سر هم بنا می­کرد سرفه کردن، و برای این­که از هو شدن فرار کند، خودش را به مردن می­زد. و من هم مجبور می­شدم وانمود کنم به پرستاریش، وگرنه برای سرشکسته کردن من هم که شده بود، راستی راستی می­مرد. و باز تو دلش گفت: مرا باش که با یک گل، خودم را دولتمند عالم خیال می­کردم، در صورتی­که آنچه دارم، یک گل معمولی ست. با آن گل، و آن سه تا آتشفشانی که تا سر زانوم هستند، و شاید هم یکی­شان تا ابد خاموش بماند، شهریار چندان پرشوکتی به حساب نمی­آیم. افتاد رو سبزه­ ها، و زد زیر گریه. آن وقت بود، که سر و کله ­ی روباه پیدا شد. روباه گفت: سلام. شهریار کوچولو برگشت، اما کسی را ندید. با وجود این با ادب تمام گفت: سلام. صدا گفت: من اینجام، زیر درخت سیب. شهریار کوچولو گفت: کی هستی تو؟ عجب خوشگلی. روباه گفت یک روباهم من. شهریار کوچولو گفت: بیا با من بازی کن. نمی­دانی چقدر دلم گرفته. روباه گفت: نمی­توانم بات بازی کنم. هنوز اهلی­ ام نکرده ­اند آخر. شهریار کوچولو آهی کشید و گفت: معذرت می­خواهم. اما فکری کرد و پرسید: اهلی کردن یعنی چه؟ روباه گفت: تو اهل اینجا نیستی. پی چی می­گردی؟ شهریار کوچولو گفت: پی آدم­ها می­گردم. نگفتی اهلی کردن یعنی چه؟ روباه گفت: آدم­ها تفنگ دارند، و شکار می­کنند. اینش اسباب دلخوری است. اما مرغ و ماکیان هم پرورش می­دهند، و خیرشان فقط همین است. تو پی مرغ می­گردی؟ شهریار کوچولو گفت: نه، پی دوست می­گردم. اهلی کردن یعنی چه؟ روباه گفت چیزیست، که پاک فراموش شده. معنی­ اش ایجاد علاقه کردن است. ایجاد علاقه کردن؟ روباه گفت: معلوم است. تو الان واسه من یک پسربچه ­ای، مثل صدهزار پسربچه ­ی دیگر. نه من، هیچ احتیاجی به تو دارم، نه تو هیچ احتیاجی به من. من هم برای تو یک روباهم، مثل صدهزار روباه دیگر. اما اگر منو اهلی کردی، هر دوتامان به هم احتیاج پیدا می­کنیم. تو برای من، میان همه­ ی عالم، موجود یگانه ­ای می­شوی، و من برای تو. شهریار کوچولو گفت: کم ­کم دارد دستگیرم می­شود. یک گلی هست، که گمانم مرا اهلی کرده باشد. روباه گفت: بعید نیست. رو این کره ی زمین، هزار جور چیز می­شود دید. شهریار کوچولو گفت: اوه نه. آن گل روی کره ی زمین نیست. روباه انگار، حسابی حیرت کرده بود، و گفت: رو یک سیاره ی دیگر است؟ _ آره. _ تو آن سیاره شکارچی هم هست؟ _ نه. _ محشر است، مرغ و ماکیان چطور؟ _نه. روباه آه کشان گفت: همیشه ی خدا یک پای بساط لنگ است. اما پی حرفش را گرفت، و گفت: زندگی یکنواختی دارم. من مرغ­ها را شکار می­کنم، آدم­ها مرا. همه ­ی مرغ­ها عین هم اند، همه ی آدم­ها هم عین هم اند. این وضع یک­خرده خلقم را تنگ می­کند. اما اگر تو منو اهلی کنی، انگار که زندگیم را چراغان کرده باشی. آنوقت صدای پایی را می­شناسم، که با هر صدای پای دیگری، فرق داشته می­کند. صدای پای دیگران مرا وادار می­کند، تو هفت تا سوراخ قایم بشوم، اما صدای پای تو، مثل نغمه­ ای مرا از لانه ­ام می­کشد بیرون. تازه، نگاه کن آنجا، گندمزار را می­بینی؟ برای من که نان نمی­خورم، گندم چیز بی­فایده ­ای است. پس گندمزار هم مرا یاد چیزی نمی­اندازد. اسباب تأسف است. اما تو، موهایت رنگ طلا است. پس وقتی اهلی­ ام کردی، محشر می­شود. گندم که طلایی رنگ است، مرا به یاد تو می­اندازد، و صدای باد را هم، که تو گندمزار می­پیچد، دوست خواهم داشت. خاموش شد، و مدت درازی شهریار کوچولو را نگاه کرد. آن وقت گفت: اگر دلت می­خواهد منو اهلی کن. شهریار کوچولو جواب داد: دلم که خیلی می­خواهد، اما وقت چندانی ندارم. باید بروم دوستانی پیدا کنم، و از کلی چیزها سر درآرم. روباه گفت: آدم فقط از چیزهایی که اهلی می­کند می­تواند سر درآرد. آدم­ها دیگر برای سر درآوردن از چیزها وقت ندارند. همه چیز را همین جوری حاضر آماده، از دکان می­خرند. اما چون دکانی نیست که دوست معامله کند، آدم­ها مانده ­اند بی دوست. تو اگر دوست می­خواهی، خب منو اهلی کن. شهریار کوچولو پرسید: راهش چیست؟ روباه جواب داد: باید خیلی خیلی صبور باشی، اولش یک­خرده دورتر از من می­گیری اینجوری میان علف­ها می­نشینی. من زیرچشمی نگاهت می­کنم، و تو لام تا کام، هیچی نمی­گویی، چون سرچشمه ی همه ی سوء ­تفاهم­ها زیر سر زبان است. عوضش می­توانی هر روز، یک خرده نزدیک­تر بنشینی. فردای آنروز دوباره شهریار کوچولو آمد پیش روباه. روباه گفت: کاش سر همان ساعت دیروز آمده بودی. اگر مثلا سر ساعت چهار بعد از ظهر بیایی، من از ساعت سه، تو دلم قند آب می­شود، و هرچه ساعت جلوتر برود، بیشتر احساس شادی و خوشبختی می­کنم. ساعت چهار که شد، دلم بنا می­کند شورزدن، و نگران شدن. آنوقت است که قدر خوشبختی را می­فهمم. اما اگر تو هر وقت­ و بی­وقت بیایی، من از کجا بدانم چه ساعتی باید دلم را برای دیدارت آماده کنم؟ هر چیزی برای خودش رسم و رسومی دارد. شهریار کوچولو گفت: رسم و رسوم یعنی چه؟ روباه گفت: این هم از آن چیزهایی است، که پاک از خاطره ها رفته. این همان چیزیست که باعث می­شود، فلان روز با باقی روزها، و فلان ساعت، با باقی ساعت­ها، فرق کند. مثلا شکارچی­های ما، میانِ خودشان رسمی دارند، و آن اینست که پنجشنبه ها را، با دخترهای ده می­روند رقص. پس پنجشنبه ها، بره کشان من است. برای خودم گردش­ کنان می­روم تا دم موستان. حالا اگر شکارچی­ها وقت و بی­وقت می­رفتند رقص، همه ی روزها شبیه هم می­شد، و من بیچاره، دیگر فرصت و فراغتی نداشتم. به این ترتیب، شهریار کوچولو روباه را اهلی کرد. لحظه ی جدایی که نزدیک شد، روباه گفت: آخ. نمی­توانم جلو اشکم را بگیرم. شهریار کوچولو گفت: تقصیر خودت است. من که بدت را نخواستم، خودت خواستی اهلیت کنم. روباه گفت: همین طور است. شهریار کوچولو گفت: آخر اشکت دارد سرازیر می­شود. روباه گفت: همین طور است. شهریار کوچولو گفت: پس این ماجرا فایده ای به حال تو نداشته. روباه گفت: چرا، برای خاطر رنگ گندم. بعد گفت: برو یکبار دیگر گل­ها را ببین، تا بفهمی که گل تو، تو عالم تک است. برگشتنا با هم وداع می­کنیم، و من به عنوان هدیه رازی را به تو می­گویم. شهریار کوچولو، بار دیگر به تماشای گل­ها رفت، و به آن­ها گفت: شما سر سوزنی به گل من نمی­مانید، و هنوز هیچی نیستید. نه کسی شما را اهلی کرده، نه شما کسی را. درست همان جوری هستید، که روباه من بود: روباهی بود مثل صدهزار روباه دیگر. او را دوست خودم کردم، و حالا تو همه ی عالم تک است. گل­ها حسابی از رو رفتند. شهریار کوچولو، دوباره درآمد که: خوشگلید، اما خالی هستید. برایتان نمی­شود مرد. گفت ­و گو ندارد، که گل مرا هم فلان رهگذر، گلی می­بیند مثل شما. اما او، به تنهایی از همه ی شما سر است، چون فقط اوست که آبش داده ام، چون فقط اوست که زیر حبابش گذاشته ام، چون فقط اوست که با تجیر برایش حفاظ درست کرده ام، چون فقط اوست که حشراتش را کشته ام (جز دو سه تایی که می­بایست پروانه بشوند)، چون فقط اوست، که پای گله گذاری­ها و خودنمایی­ها، و حتا گاهی بغ­ کردن، و هیچی نگفتن­هایش نشسته ام، چون او گل من است. و برگشت پیش روباه. گفت: خدانگهدار. روباه گفت: خدانگهدار. و اما رازی که گفتم خیلی ساده است. جز با چشم دل، هیچی را چنانکه باید نمی­شود دید. نهاد و گوهر را، چشم سر نمی­بیند. شهریار کوچولو، برای آن که یادش بماند، تکرار کرد: نهاد و گوهر را چشم سر نمی­بیند. روباه گفت: ارزش گل تو، به قدری است، که پاش صرف کرده ای. شهریار کوچولو، برای آن که یادش بماند، تکرار کرد: ... به قدر عمری است که پاش صرف کرده ام. روباه گفت: آدم­ها این حقیقت را فراموش کرده اند، اما تو نباید فراموشش کنی. تو تا زنده ای، نسبت به آنیکه اهلی کرده ای، مسئولی. تو مسئول گلتی. شهریار کوچولو برای آنکه یادش بماند، تکرار کرد: من مسئول گلمم. پایان نقل. کنایه از: سیارک کوچک اگزوپری شاید همان خانه ی ایشان باشد و کنایه از گل سرخش در سیارک، همان همسر مهربانش، که در خانه است. پایان نقل. ا. شربیانی


  6. says:

    'one sees clearly only with the heart.'

    sometimes i fall into a mood where i am simply tired of life. where i just want to crawl under the duvet with a cup of tea, hug a book and never let go. 'the little prince' is that book for me. its a truly special treasure. its precious. its my rose.
    ___________________________________

    «on ne voit bien qu'avec le cœur.»

    parfois, je deviens fatigué de la vie. et je veux ramper sous la couette avec une tasse de thé, embrasser un livre et ne jamais lâcher. «le petit prince» est ce livre pour moi. c'est un trésor spécial. c'est précieux. c'est ma rose.

    ↠ 5 stars


  7. says:

    So amazing. I can see many rereads of this in the years to come.


  8. says:

    A "Daddy/Daughter nighttime reading hour" review

    This was a toughy for me to review. I wasn't sure of the best perspective from which to provide comments so as to be of assistance to my fellow readers since this is a children's book (rather than YA which would be reviewed purely on its own merits). After a short session of "what should I do," I bravely decided to punt, figuring that there are already more than enough excellent reviews of this without my clogging up the cyber arteries with another one. Therefore, I decided simply to share my experience of reading/listening to the book with my daughter along with a couple of thoughts on the concepts discussed in the story and hope that you can take something useful from it.

    So as part of our nightly routine, my youngest daughter, Sydney, and I have daddy/princess read time. The other night, she and I listened to the audio version of The Little Prince while we read along with a copy of the book. As usual, it was an AMAZING experience. I am convinced that I learn more about the stories we read from her and her reactions to the narrative than she does from me...and I love it.

    It's only a two hour audio (86 pages) and yet the two of us spent close to 4 hours listening and talking about the various chapters in the story (plus a brief 15 minute break for Mom to give her a bath while Dad helped big sister Kenzie with her math homework). Sydney had all kinds of questions (some just hysterically funny in how much sense they made from a kid-centric view of the world). We would stop the story after each planet or character to talk about what she thought the story meant and what messages the story was trying to deliver.
    For those of you with children, you know how wonderful this can be and I was on the ninth cloud watching my little girl ponder over the book.

    From this perspective, the story was perfect and deserves an easy 5 stars. However, since it's not very helpful to rate a book based on that kind of non-transferable experience, I didn't want to rely solely on that for its final rating.

    After explaining to Syd the goodreads star system, she would give this 4 stars as she really liked the British accent of the narrator and the crazy adventures the Prince experiences on the various planets. BTW, from Sydney's point of view, 4 stars is the absolute ceiling for any book dealing with ickies like boys and this would easily earn 5 stars had the story been called the "The Little Princess." Princes are still second class citizens at this stage in her life...and Dad is oh, oh, OH so perfectly fine with that).

    For me, looking at this sans Sydney, I liked it but was not smitten with it enough to go higher than 3 stars. The story is well written and has something to say about the human condition and how people spend too much of their lives focusing on the wrong things and not enough time enjoying where they are. A nice message and one I was happy to expose Sydney to, but I was not always enamored with the path the author took to get there.

    Overall, a good read on its own and a potentially a great experience if shared with your children...as most things in life are.

    3.5 stars.


  9. says:

    574. Le Petit Prince = The Little Prince, Antoine de Saint-Exupéry
    The Little Princeis a novella by French aristocrat, writer, and aviator Antoine de Saint-Exupéry. It was first published in English and French in the US by Reynal & Hitchcock in April 1943. The narrator begins with a discussion on the nature of grown-ups and their inability to perceive especially important things. As a test to determine if a grown-up is enlightened and like a child, he shows them a picture that he drew at the age of 6 depicting a snake which has eaten an elephant. The grown-ups always reply that the picture depicts a hat, and so he knows to talk of "reasonable" things to them, rather than fanciful. The narrator becomes a pilot, and, one day, his plane crashes in the Sahara, far from civilization. He has 8 days of water supply and must fix his airplane to be saved. In the middle of the desert, the narrator is unexpectedly greeted by a young boy who is nicknamed as "the little prince". The prince has golden hair, a lovable laugh, and will repeat questions until they are answered. Upon encountering the narrator, the little prince asks him to draw a sheep. The narrator first shows him his old picture of the elephant inside the snake, which, to the narrator's surprise, the prince interprets correctly. After three failed attempts at drawing a sheep, the frustrated narrator simply draws a box (crate), claiming that the sheep the prince wants is inside the box. Again, to the narrator's surprise, the prince exclaims that this was exactly the drawing he wanted. Over the course of eight days stranded in the desert, while the narrator attempts to repair his plane, the little prince recounts the story of his life. ...

    عنوانها: شازده کوچولو؛ مسافر کوچولو، شهریار کوچولو و عنوانهای دیگر - آنتوان دو سنت اگزوپری (امیرکبیر و ...) ادبیات، تاریخ نخستین خوانش: سال 1982 میلادی، تاریخ خوانش این نسخه: ماه نوامبر سال 2006 میلادی

    با این عنوانها چاپ شده است: شازاده‌ بچکۆله‌ - مهتاب حسینی در 100 ص؛ ش‍ازاده‌ چ‍ک‍ول‍ه‌ - کردی مترجم مصطفی ایلخانی زاده در 154 ص؛ با همین عنوان ترجمه آرش امجدی در 136 ص؛ با همین عنوان وهاب جیهانی در 119 ص؛ شازده وه شله - کردی با ترجمه کورش امینی در 96 ص؛ شازایه توچگه - کردی ترجمه محسن امینی در 127 ص؛ شازده چکول - کردی میلاد ملایی در 54 ص؛ شازده کوچولو مترجم ها: شورا پیرزاده در 99 ص؛ محمد قاضی در 113 ص بیش از شصت چاپ دارد؛ ترجمه ابوالحسن نجفی در 117 ص؛ بابک اندیشه در 106 ص؛ احمد شاملو در 103 ص بارها چاپ شده؛ فریده مهدوی دامغانی در 316 ص؛ مصطفی رحماندوست در 127 ص ده بار چاپ شده؛ اصغر رستگار در 101 ص؛ دل آرا قهرمان در 96 ص؛ حسین جاوید در 120 ص؛ ایرج انور در 140 ص؛ سحر جعفری صرافی در 160 ص؛ مهرداد انتظاری در 87 ص؛ کاوه میرعباسی در 112 ص؛ رضا خاکیانی در 110 ص؛ فرزام حبیبی اصفهانی در 112 ص؛ مرتضی سعیدی در 120 ص؛ مجتبی پایدار در 119 ص؛ رضا زارع در 120 ص؛ پرویز شهدی در 128 ص؛ محمدرضا صامتی در 112 ص؛ محمدعلی اخوان در 105 ص؛ جمشید بهرامیان در 148 ص؛ هانیه فهیمی در 120 ص؛ رامسس بصیر در 104 ص؛ سمانه رضائیان در 104 ص؛ غلامرضا یاسی پور در 96 ص؛ مریم صبوری در 192 ص؛ حسین غیوری در 170 ص؛ مهسا حمیدیان در 51 ص؛ میلاد یداللهی در 102 ص؛ مهری محمدی مقدم در 96 ص؛ زهرا تیرانی در 103 ص؛ لیلاسادات محمودی در 164 ص؛ محمدجواد انتظاری در 120 ص؛ غزاله ابراهیمی در 128 ص؛ مریم خرازیان در 120 ص؛ مدیا کاشیگر در 136 ص؛ محمدعلی عزیزی در 152 ص؛ الهام ذوالقدر در 189 ص؛ فاطمه نظرآهاری در 136 ص؛ زهره مستی در 128 ص؛ حمیدرضا غیوری در 98 ص؛ اسدالله غفوری ثانی در 116 ص؛ شادی ابطحی در 152 ص؛ محمدتقی بهرامی حران در 104 ص؛ محمدرضا صامتی در 176 ص؛ محمدرضا محمدحسینی در 112 ص؛ فهیمه شهرابی فراهانی در 131 ص؛ بهاره عزیزی در 120 ص؛ مولود محمدی در 143 ص؛ شهناز مجیدی در 184 ص؛ هانیه حق نبی مطلق در 111 ص؛ سعید هاشمی در 96 ص؛ سمانه فلاح در 96 ص؛ حمیدرضا زین الدین در 120 ص؛ شبنم اقبال زاده در 88 ص؛ رضا طاهری در 72 ص؛ فاطمه امینی در 220 ص؛ محمد مجلسی 142 ص؛ بهزاد بیگی در 112 ص؛ با عنوان: شاهزاده سرزمین عشق، چیستا یثربی در 54 ص؛ با عنوان: شاهزاده کوچک: مریم شریف در 112 ص؛ هرمز ریاحی در 99 ص؛ با عنوان: شاهزاده کوچولو؛ شاهین فولادی در 120 ص؛ علی شکرالهی در 148 ص؛ با عنوان: شهریار کوچولو: احمد شاملو در 103 ص؛ با عنوان: مسافر کوچولو: فائزه سرمدی در 58 ص؛ علی محمدپور در 12 م؛ با عنوان نمایشنامه شازده کوچولو: عباس جوانمرد در 97 ص؛ با عنوان : شازا بووچکه‌له‮‬‏‫: رضوان متوسل؛

    موسسه انتشارات نگاه، چاپ دوم این اثر را با نام «شهریار کوچولو» و برگردان روانشاد «احمد شاملو» در سال 1373 هجری خورشیدی منتشر کرده است
    متن: ...؛ اما سرانجام، پس از مدت­ها راه ­رفتن از میان ریگ­ها و صخره ها و برف­ها به جاده­ ای برخورد و هر جاده ­ای یکراست می­رود سراغ آدم­ها. گفت: سلام. و مخاطبش گلستان پر گلی بود. گل­ها گفتند: سلام. شهریار کوچولو رفت تو بحرشان. همه ­شان عین گل خودش بودند. حیرت­زده، ازشان پرسید: شماها کی هستید؟ گفتند: ما گل سرخیم. آهی کشید و سخت احساس شوربختی کرد. گل­ش به او گفته بود که از نوع او، تو تمام عالم فقط همان یکی هست، و حالا پنج­هزارتا گل، همه مثل هم، فقط تو یک گلستان. فکر کرد: اگر گل من این را می­دید بدجوری از رو می­رفت. پشت سر هم بنا می­کرد سرفه کردن، و برای این­که از هوشدن فرار کند، خودش را به مردن می­زد، و من هم مجبور می­شدم وانمود کنم به پرستاریش، وگرنه برای سرشکسته کردن من هم شده بود راستی راستی می­مرد. و باز تو دلش گفت: مرا باش که فقط با یک گل، خودم را دولتمند عالم خیال می­کردم، در صورتی­که آنچه دارم فقط یک گل معمولی است. با آن گل و آن سه تا آتشفشانی که تا سر زانومند و شاید هم یکی­شان تا ابد خاموش بماند، شهریار چندان پرشوکتی به حساب نمی­آیم. افتاد رو سبزه­ ها و زد زیر گریه. آن وقت بود که سر و کله ­ی روباه پیدا شد. روباه گفت: سلام. شهریار کوچولو برگشت، اما کسی را ندید. با وجود این با ادب تمام گفت: سلام. صدا گفت: من اینجام، زیر درخت سیب. شهریار کوچولو گفت: کی هستی تو؟ عجب خوشگلی. روباه گفت: یک روباهم من. شهریار کوچولو گفت: بیا با من بازی کن. نمی­دانی چه قدر دلم گرفته. روباه گفت: نمی­توانم بات بازی کنم. هنوز اهلی­ ام نکرده ­اند آخر. شهریار کوچولو آهی کشید و گفت: معذرت می­خواهم. اما فکری کرد و پرسید: اهلی کردن یعنی چه؟ روباه گفت: تو اهل اینجا نیستی. پی چی می­گردی؟ شهریار کوچولو گفت: پی آدم­ها می­گردم. نگفتی اهلی کردن یعنی چه؟ روباه گفت: آدم­ها تفنگ دارند و شکار می­کنند. اینش اسباب دلخوری است. اما مرغ و ماکیان هم پرورش می­دهند و خیرشان فقط همین است. تو پی مرغ می­گردی؟ شهریار کوچولو گفت: نه، پی دوست می­گردم. اهلی کردن یعنی چه؟ روباه گفت: چیزی است که پاک فراموش شده. معنی­ اش ایجاد علاقه کردن است. ایجاد علاقه کردن؟ روباه گفت: معلوم است. تو الان واسه من یک پسربچه ­ای مثل صدهزار پسربچه ­ی دیگر. نه من هیچ احتیاجی به تو دارم نه تو هیچ احتیاجی به من. من هم برای تو یک روباهم مثل صدهزار روباه دیگر. اما اگر منو اهلی کردی هردوتامان به هم احتیاج پیدا می­کنیم. تو برای من میان همه­ ی عالم موجود یگانه ­ای می­شوی و من برای تو. شهریار کوچولو گفت: کم ­کم دارد دستگیرم می­شود. یک گلی هست که گمانم مرا اهلی کرده باشد. روباه گفت: بعید نیست. رو این کره زمین هزار جور چیز می­شود دید. شهریار کوچولو گفت: اوه نه. آن روی کره زمین نیست. روباه انگار حسابی حیرت کرده بود و گفت: رو یک سیاره دیگر است؟ _ آره. _ تو آن سیاره شکارچی هم هست؟ _ نه. _ محشر است مرغ و ماکیان چطور؟ _نه. روباه آه کشان گفت: همیشه خدا یک پای بساط لنگ است. اما پی حرفش را گرفت و گفت: زندگی یکنواختی دارم. من مرغ­ها را شکار می­کنم، آدم­ها مرا. همه ­ی مرغ­ها عین هم اند، همه ی آدم­ها هم عین هم اند . این وضع یک­خرده خلقم را تنگ می­کند. اما اگر تو منو اهلی کنی، انگار که زندگیم را چراغان کرده باشی. آن وقت صدای پایی را می­شناسم که با هر صدای پای دیگری فرق داشته می­کند. صدای پای دیگران مرا وادار می­کند تو هفت تا سوراخ قایم بشوم، اما صدای پای تو، مثل نغمه­ ای مرا از لانه ­ام می­کشد بیرون. تازه، نگاه کن آنجا، گندمزار را می­بینی؟ برای من که نان نمی­خورم گندم چیز بی ­فایده ­ای است. پس گندمزار هم مرا یاد چیزی نمی­اندازد. اسباب تأسف است. اما تو، موهایت رنگ طلا است. پس وقتی اهلی­ ام کردی محشر می­شود. گندم که طلایی رنگ است، مرا به یاد تو می­اندازد، و صدای باد را هم که تو گندمزار می­پیچد دوست خواهم داشت. خاموش شد و مدت درازی شهریار کوچولو را نگاه کرد. آن وقت گفت: اگر دلت می­خواهد منو اهلی کن. شهریار کوچولو جواب داد: دلم که خیلی می­خواهد، اما وقت چندانی ندارم. باید بروم دوستانی پیدا کنم و از کلی چیزها سر درآرم. روباه گفت: آدم فقط از چیزهایی که اهلی می­کند می­تواند سر درآرد. آدم­ها دیگر برای سر درآوردن از چیزها وقت ندارند. همه چیز را همین جوری حاضر آماده از دکان می­خرند. اما چون دکانی نیست که دوست معامله کند، آدم­ها مانده ­اند بی دوست. تو اگر دوست می­خواهی خب منو اهلی کن. شهریار کوچولو پرسید: راهش چیست؟ روباه جواب داد: باید خیلی خیلی صبور باشی، اولش یک­خرده دورتر از من می­گیری این جوری میان علف­ها می­نشینی. من زیرچشمی نگاهت می­کنم و تو لام تا کام هیچی نمی­گویی، چون سرچشمه همه ی سوء­تفاهم­ها زیر سر زبان است. عوضش می­توانی هر روز یک خرده نزدیک­تر بنشینی. فردای آن روز دوباره شهریار کوچولو آمد پیش روباه. روباه گفت: کاش سر همان ساعت دیروز آمده بودی. اگر مثلا سر ساعت چهار بعد از ظهر بیایی، من از ساعت سه تو دلم قند آب می­شود، و هرچه ساعت جلوتر برود بیشتر احساس شادی و خوشبختی می­کنم. ساعت چهار که شد دلم بنا می­کند شورزدن و نگران شدن. آن وقت است که قدر خوشبختی را می­فهمم. اما اگر تو هر وقت­ و بی­وقت بیایی من از کجا بدانم چه ساعتی باید دلم را برای دیدارت آماده کنم؟ هر چیزی برای خودش رسم و رسومی دارد. شهریار کوچولو گفت: رسم و رسوم یعنی چه؟ روباه گفت: این هم از آن چیزهایی است که پاک از خاطره ها رفته. این همان چیزی است که باعث می­شود فلان روز با باقی روزها و فلان ساعت با باقی ساعت­ها فرق کند. مثلا شکارچی­های ما میانِ خودشان رسمی دارند و آن اینست که پنجشنبه ها را با دخترهای ده می­روند رقص. پس پنجشنبه ها بره کشان من است. برای خودم گردش­ کنان می­روم تا دم موستان. حالا اگر شکارچی­ها وقت و بی­وقت می­رفتند رقص، همه ی روزهای شبیه هم می­شد و من بیچاره دیگر فرصت و فراغتی نداشتم. به این ترتیب شهریار کوچولو روباه را اهلی کرد. لحظه ی جدایی که نزدیک شد روباه گفت: آخ. نمی­توانم جلو اشکم را بگیرم. شهریار کوچولو گفت: تقصیر خودت است. من که بدت را نخواستم، خودت خواستی اهلی ات کنم. روباه گفت: همین طور است. شهریار کوچولو گفت: آخر اشکت دارد سرازیر می­شود. روباه گفت: همین طور است. شهریار کوچولو گفت: پس این ماجرا فایده ای به حال تو نداشته. روباه گفت: چرا، برای خاطر رنگ گندم. بعد گفت: برو یک بار دیگر گل­ها را ببین تا بفهمی که گل تو، تو عالم تک است. برگشتنا با هم وداع می­کنیم، و من به عنوان هدیه رازی را به تو می­گویم. شهریار کوچولو بار دیگر به تماشای گل­ها رفت و به آن­ها گفت: شما سر سوزنی به گل من نمی­مانید و هنوز هیچی نیستید. نه کسی شما را اهلی کرده، نه شما کسی را. درست همان جوری هستید که روباه من بود: روباهی بود مثل صدهزار روباه دیگر. او را دوست خودم کردم و حالا تو همه ی عالم تک است. گل­ها حسابی از رو رفتند. شهریار کوچولو دوباره درآمد که: خوشگلید اما خالی هستید. برایتان نمی­شود مرد. گفت ­و گو ندارد که گل مرا هم فلان رهگذر، گلی می­بیند مثل شما. اما او به تنهایی از همه ی شما سر است، چون فقط اوست که آبش داده ام، چون فقط اوست که زیر حبابش گذاشته ام، چون فقط اوست که با تجیر برایش حفاظ درست کرده ام، چون فقط اوست که حشراتش را کشته ام (جز دو سه تایی که می­بایست پروانه بشوند)، چون فقط اوست که پای گله گذاری­ها و خودنمایی­ها و حتا گاهی بغ­ کردن و هیچی نگفتن­هایش نشسته ام، چون او گل من است. و برگشت پیش روباه. گفت : خدانگهدار. روباه گفت: خدانگهدار. و اما رازی که گفتم خیلی ساده است. جز با چشم دل هیچی را چنان که باید نمی­شود دید. نهاد و گوهر را چشم سر نمی­بیند. شهریار کوچولو برای آن که یادش بماند، تکرار کرد: نهاد و گوهر را چشم سر نمی­بیند. روباه گفت: ارزش گل تو به قدری است که پاش صرف کرده ای. شهریار کوچولو برای آن که یادش بماند، تکرار کرد: ... به قدر عمری است که پاش صرف کرده ام. روباه گفت: آدم­ها این حقیقت را فراموش کرده اند، اما تو نباید فراموشش کنی. تو تا زنده ای نسبت به آنی که اهلی کرده ای، مسئولی. تو مسئول گلتی. شهریار کوچولو برای آن که یادش بماند، تکرار کرد: من مسئول گلمم. ا. شربیانی


  10. says:

    [Original review, Jul 24 2018]

    This month, three plotlines in my life collided. I know Swedish and Norwegian well, and I'd thought vaguely from time to time that I'd like to learn Icelandic too; I've always been a great admirer of Tolkien, and I knew he had been interested in Icelandic; and I have a couple of Icelandic friends. But none of this had ever come to anything. Last week, however, Jupiter aligned with Mars and I entered the Age of Aquarius. I'd just finished reading Tolkien: Maker of Middle-Earth , which has many striking passages in Icelandic, Old Norse and Old English, and our friend K happened to be on Iceland. Fired with enthusiasm by Tolkien's love of these obscure but wonderfully poetic languages, I asked K if she could possibly get me one or two Icelandic children's books. I just don't know how to thank her: she turned up with not one or two but half a dozen books, including my favorite, Le petit prince. I spent the next few days carrying it with me everywhere, snatching all opportunities to try to make sense out of it.

    For people who don't know anything about Icelandic, it has the same ancestor as Swedish, Danish and Norwegian. A thousand years ago they were the same language. But the mainland languages have evolved at a normal rate, while Icelandic, on its faraway island, has changed relatively little; so if you speak Swedish or Norwegian, it's like trying to read a language which for an English-speaker would be somewhere between Chaucer and Beowulf. You recognise a few of the words at once, others are more or less mangled, and still others are completely unfamiliar. The first impression is that it makes no sense at all. But I know Le petit prince, and I started trying to guess what word was what, just reading without looking anything up.

    It was amazing to see how well this worked. For example, let me show you the following sentence:

    Þar sem ég hafði adrei teiknað kind dró ég upp fyrir hann aðra af þeim tveimur myndum sem ég var fær að gera: myndina af kyrkislöngunni utanverði.
    The first time I saw this, there were only a couple of words I felt at all sure about. Upp and var must be the same words as in Swedish ("up" and "was"). I soon figured out that ég was "I" (it is the same word in some Norwegian dialects), að was att ("that"), and hann was han ("he/him"). The words mynd and kind weren't like anything I recognised, but they were common, and having already come across them I realised they must be "drawing" and "sheep". As I read the book for the second time, the other words gradually fell into place too, and after a while I could read it as sort-of-Swedish:
    Då som jag hadde aldrig tecknad får drog jag upp för honom den-andra av dem två teckningarna som jag var för att göra: teckningen av pytonormen utifrån.
    which I might render into sort-of-English as:
    Then as I had never drawn sheep pulled I up for him the-second of the two drawings which I was able-to make: the-drawing of the-python from-outside.
    I recalled that there was a sentence something like this near the beginning of the story: it all made sense.

    How does it work? I've been reading deep learning theory, and it's tempting to conceptualise it in terms of strengthening of neural pathways. I see a word I don't know, and I think of some words it could be: aðra to a Swedish-speaker first looks like ådra, "vein", and you only later think of andra, "second". This word occurs quite often. "Vein" never makes any sense, but "second" often makes good sense. So the pathway for ådra never gets strengthened but the one for andra does, and after a while my eyes just start seeing it as andra. The same thing happened with numerous other words. As I'm sure many language geeks will attest, it is such a weird and interesting feeling to find the sense emerging from words which initially looked like gibberish! I'm sorry if I've gone into too much detail here, but I wanted to explain what I mean when I say it's like doing drugs. You actually feel the text changing your state of consciousness.

    Well, I'm hooked. Though so far, I've just barely started: the grammar is still a mystery to me. All the same, on my latest read-through I notice that the endings of nouns and verbs, which are first looked quite random, now seem to be displaying some recurrent patterns...
    _________________________
    [Update, Aug 6 2018]

    I have been making efforts to understand in more quantitative terms what I've been doing here. First, I thought it would be a good exercise to try copying out the text of Litli prinsinn: this would force me to look carefully at every letter, and also give me a machine-readable version that I could analyse. I'm now about three-quarters of the way through (he has just said goodbye to the fox). I tried running my incomplete corpus, which contains about ten thousand words, through a script that Not and I developed last year.

    The script is simple but quite useful. It counts frequencies for all the words in the corpus, then builds a hyperlinked concordance which shows me up to ten examples for each word. Every word is clickable, so I can take a word I'm unsure of in a sentence and see examples of that word in other contexts. There is a master index which lists all the words in descending frequency order. Here are the first 50 lines. The 'Freq' column gives the number of times the word occurs, and the 'Cumul' column gives the cumulative frequency:

    LPTable1
    LPTable2

    All of these 50 words (to be exact, some of them are punctuation marks) are now very familiar to me, and as you can see they make up more than 50% of the text. I tried walking down the list to see when I stopped feeling confident. I can go as far as words with four or five occurrences, and I think I know what nearly all of them mean; that brings me up to about 400 words, and 75% of the total. When I look at words occurring two or three times, I start to feel uncertain, but I still think I know the majority of them. That gets me to 900 words and 86%. The 1600 words which only occur once are of course the hardest; but even here I feel I can guess a lot, perhaps a third to a half of them.

    Copying out the text has sharpened my understanding of the grammar a good deal, and now I recognise quite a few endings. Though I'm still pretty hazy about the nouns. With multiple genders, multiple cases and marking for definiteness, there are many combinations, and I only know the most common ones.

    It's surprising that one can extract so much information from a tiny sample of just ten thousand words. I'll see if I have the patience to finish this and then do Ævintýri Lísu í Undralandi as well...
    ___________________________________
    [Update, Aug 8 2018]

    I have finished copying out the text of Litli prins; the file now contains about 14,200 words and about 3,050 unique words. I made a small improvement to our script, so that it now creates an alphabetical index as well. This is very useful for finding copying errors: if I see two words close together which are almost the same, that often means that one of them is an error. Tidying up my copied text is not as tedious as I thought it would be. It's forcing me to look very carefully at everything and consolidate my extremely sketchy vocabulary.

    I am sure there are still many errors left, but after this initial cleaning up pass I can look at my alphabetical index and get further on trying to understand the grammar. Here's a section showing forms of the word stjarna, "star", which occurs often in Litli prins.

    LPTable3

    Some of these are compound nouns: for example, stjörnufræðingur, literally "star-ologist" is "astronomer", and stjarnfræðiþingi, "star-ology-thing" is "astronomical congress". But what are all the others, most of which look like inflected forms? I can click on any of them and get a hyperlinked page of examples. For example, let's look at the page for stjörnu, which occurs 15 times:

    LPTable4

    I see that occurrences of stjörnu usually come after a preposition. For example, we have Hann hefir aldrei horft á stjörnu, "He has never looked at stjörnu", or En þú ert hreinn og þú kemur frá stjörnu, "But you are pure and you come from stjörnu". Most of the others are similar. Hm, looks like this is a dative singular? My suspicions are reinforced by the fact that Swedish used to have a dative; it disappeared long ago, but still survives in a couple of fixed expressions like till salu, "for sale", which has this -u ending.

    Still a great deal more grammar to figure out! There are some improvements to the script that I hope to add soon, and which might help...
    ___________________________________
    [Update, Aug 12 2018]

    I have added another little improvement to our script. It now creates a hyperlinked version of the original text, with the words colour-marked to show how frequently they occurred in the text you've read so far. The initial version uses four colours. Words are in black if they occur more than five times, blue if they occur four or five times, green if they occur two or three times, and red if they occur once. Here's an example, the start of the visit to the Drunkard:

    LPTable5

    The colours let you see at a glance approximately how well I now understand the text. Look at the first paragraph:
    Á þriðja hnettinum bjó drykkjumaður. Heimsóknin þangað var mjög stutt, en hún fyllti litla prinsinn miklu þunglyndi.

    (At the-third planet lived drunkard. The-visit there was very ?short, but it filled the-little prince much ?depression)
    Black words like hnettinum ("planet", I think in the dative) and mjög ("very") are quite familiar, and I am reasonably confident that I've guessed the green and blue ones correctly. Only two words, stutt ("short"?) and þunglyndi ("depression"?) are in red, and these are indeed the ones I feel least certain about. I'm pretty much guessing stutt from context. I'm more confident about þunglyndi, since I know from other examples that þung, cognate to Swedish tung, is "heavy", lyndi is probably something related to Swedish lynne, "spirit", and there is a Swedish word tungsint, "heavy-spirited/depressed".

    This was an easier passage than average, and usually there is more red. But it feels motivating to think that, as I copy out more text and process it through the script, the red tide should start to recede...

    [To Ævintýri Lísu í Undralandi ]


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *